Bir zamanlar dağda, kızgın Güneş altında mermer taşlarını yontmaktan bezmiş bir mermer yontucusu varmış. Bu hayattan bıktım artık! Yontmak! Devamlı mermer yontmak! Öldüm artık! Üstelik bir de güneş, hep bu yakıcı güneş! Oh, onun yerinde olmayı ne çok isterdim; orada, yükseklerde her şeye hakim olup ışınlarımla her tarafı aydınlatırdım! diye söylenir dururmuş.Günün birinde dileği kabul edilmiş ve yontucu bir anda Güneş oluvermiş. Dileği kabul edildiği için çok mutluymuş. Fakat tam ışınlarını etrafa yaymaya hazırlandığı sırada ışınlarının bulutlar tarafından engellendiğini fark etmiş:Basit bulutlar benim ışınlarımı kesecek kadar kuvvetli olduklarına göre benim güneş olmam neye yarar diye isyan etmiş. Madem ki bulutlar güneşten daha kudretli, bulut olmayı tercih ederim! demiş. Hemen bulut oluvermiş. Dünyanın üzerinde uçuşmaya başlamış. Oradan oraya koşturup yağmurlar yağdırmış. Fakat birden ortaya çıkan bir rüzgar bulutları dağıtmaya yetmiş.Ah! Rüzgar geldi, beni dağıttı; demek ki en güçlüsü o. Öyleyse ben rüzgar olmak istiyorum!” diye karar değiştirmiş. Birden rüzgar oluvermiş bu sefer ve dünyanın üzerinde esip durmuş. Fırtınalar estirmiş, tayfunlar meydana getirmiş. Fakat birden bire önünde kocaman bir duvarın kendisine engel olduğunu görmüş. Bu sağlam duvar bir dağmış.Basit bir dağ beni durdurmaya yettiğine göre benim rüzgar olmam neye yarar diye düşünmüş. Bu sefer de dağ oluvermiş birden ve o anda içindeki bir şeyin ona durmadan vurduğunu hissetmiş... Kendinden daha güçlü olan, onu içinden oyan şey, küçük bir mermer yontucusuymuş.
